Wesoła wdówka” Franza Lehára to jedno z najpopularniejszych dzieł literatury operetkowej, od światowej prapremiery (1905, Wiedeń) - grywane na wszystkich scenach muzycznych świata, wielokrotnie przenoszone także na srebrny ekran. Franciszek Lehár stworzył jedną z najlepszych partytur w historii operetki. Niemal wszystkie utwory muzyczne stały się przebojami: „Ach, kobietki”, „Pieśń o Wilii” czy nucony na całym świecie cudowny walc „Usta milczą, dusza śpiewa”. „Wesoła wdówka”, mimo upływającego czasu, pozostaje pęłna uroku, szyku, czaru i emocji związanych z ponadczasowym tematem wszelkiej sztuki, jakim jest miłość. Niezapomniane muzyczne widowisko - barwne, pełne humoru, przepięknych melodii i kostiumów niezmiennie bawi i wzrusza kolejne pokolenia.
Hanna Glawari, córka ubogiego dzierżawcy, wychodzi za mąż za bajecznie bogatego bankiera księstwa Pontevedry. Bankier umiera 8 dni po ślubie, a ona jest młoda, piękna, bogata i wolna... Po śmierci męża opuszcza ojczyznę, by zamieszkać w Paryżu, jak głosi plotka z zamiarem powtórnego zamążpójścia, co wywołuje spore emocje. Wdowa odziedziczyła po mężu niezłą sumkę. Ślub z Francuzem mógłby poważnie nadwyrężyć nie najlepszą sytuację finansową księstwa Pontevedro. Miliony muszą pozostać w kraju, dlatego Hannę trzeba wyswatać z rodakiem. Zostają podjęte stosowne kroki. W sprawę zamieszane jest paryskie przedstawicielstwo dyplomatyczne Pontevedry, gdzie odbywa się wielkie przyjęcie z okazji urodzin księcia. Z uwagi na sumę, o jaką toczy się gra, Hanna staje się obiektem szczególnych względów wszystkich panów. Jednak tylko dwaj mają poważne szanse - Camille de Rossillon oraz dawna miłość Hanny – lekkoduch i kobieciarz hrabia Daniło.
Źródło:http://kulturalnie.waw.pl
A.P.